سئوال  ؛ 22  چطوری راه شهدا رو ادامه بدیم

نام: هیچستان
زمان: 03:32
تاریخ: 14, 6, 1391
متن پیام:

سلام...
چند وقتی هست که یه سوال خیلی ذهنمو مشغول کرده.
ما خاطرات زیادی از شهدا شنیدیم که اونها حتی از دوران کودکیشون کارهایی میکردن که شاید باور و عمل به اونها حتی همین الان و در سنین جوانی برای من و امثال من سخت باشه.
یک نمونه از شهید بزرگوار و اسوه صبر و مقاومت شهید محمود کاوه میارم که چند روزی از سالگردشون میگذره.
ایشون زمانی که به دبستان میرفتن وقتی میبینن که فرزند فراش مدرسه هر روز باید کلاس هارو جارو و نیمکتها رو مرتب کنه و در صورت کوتاهی تنبیه میشه، از پدرش اجازه میگیره و تا انتها به اون پسر در نظافت کمک میکنه و این کارش تا مدت ها ادامه پیدا میکنه.
بقیه شهدا هم همچین مسائلی را در کودکیشون داشتن، در احترام به پدر و مادر، در کمک به دیگران و خیلی موارد دیگه.
به نظر من هر کدوم از این مسائل بوده که راه شهادتشونو هموار کرده و وقتی من کودکی خودمو به خاطر میارم که همش به بازی و بازیگوشی میگذشته و نهایت کار مثبتی که میکردم این بوده که درس بخونم، این سوال در ذهنم ایجاد میشه که اونها چطور ره صد ساله رو یک شبه طی کردن و من همچنان اندر خم یک کوچه ام...
عذرخواهی از اینکه وقت شمارو گرفتم...
التماس دعا

پاسخ  22

شهدا ، انسانهای عادی بودن، که بر اثر تمرین کارهای خوب، به آن مقام رسیدن ... البته عنایت الهی هم به کمکشان آمد ، والا بقول شما  چطور میشه یه نوجوان اینقدر باصفا و مخلص ، با افکار بلند انسانی

اما اینها هیچکدام به معنایی نیست که من و شما نتوانیم  به آن درجات برسیم
باید تلاش کرد... زحمت کشید...مثل یه ورزشکار تا به مدال طلا رسید
مهم هم نیست که شما مثل شهید کاوه بشید یا باشید

مهم اینه که در زندگی ، راه شهید کاوه ها  رو بریم

مثال
حالا اگه نمیتونید کمک فراش کنید! یا میز و نیمکتهای مدرسه رو نمیتونید تمیز کنید
لااقل دقت کنید ، رعایت کنید، کثیف نشه

این مثال بود... در همه جا صدق میکند