بنام خدا

بم – زلزال – شلمچه

 جمعه پنجم دی ماه 1382

سه راهی دارزین رو رد کردیم ، جاده خیلی شلوغ بود ، از روبرو ماشین ها سپر به سپر  میومدند و اکثرا درب و داغون بودند ، یکی

سقفش خوابیده بود اون یکی صندوق عقبش له شده بود،سرنشینان و ماشین ها همه خاکی بودند،اصلا سرو وضع درستی نداشتند

انگاری از جهنم فرار می کردند، یا اینکه یکی دنبالشونه .

همه چهار نفری  تو ماشین ، از سرو صدا افتاده بودیم ، هر ماشینی که از روبرو میومد ، سرها اونو تعقیب میکردند تا از دید دور میشد

دار و درخت شهر کم کم پیدا می شدند ،از قلعه عسگر به بعد زلزله خودشو نشون میداد. ورودی بم خیلی شلوغ بود

هیچ نظم و ترتیب درستی نداشتن ماشینها و آدما توهم می لولیدن ، دوربین عکاسی تو دستم بود ولی هیچ کاری نمی تونستم

باهاش بکنم کم کم وارد شهر شدیم ،شهر که چه عرض کنم ، ویرانه

 دیوارها به قدرت زلزله سجده کرده بودند فقط نخل ها بودند که راست قامت و سرافراز ایستاده بودند .

جمعه پنجم دی ماه 1382 زلزله بم و پنجم دی ماه 1365عملیات کربلای چهار،  نخل ، ویرانه و جنازه     

صحنه مشترک بم و شلمچه

سر هر کوچه ای جنازه ها رو کنار هم چیده بودن و خاک بود و شیون و قدهای خمیده

 با ترمز شدید ماشین به خودم آمدم ، مبهوت آثار زلزله و در بهشت زهرای بم از ماشین پیاده شدیم

اولین صحنه ای که در ویزور دوربینم ماندگار شد ، طفلی خاک آلود و خونین که  در آغوش زنی گریان آرمیده بود

شیون میزد و حسین  عباس را صدا میکرد، از دو نفر میگفت با دیدن جنازه  طفلی دیگر کنار پایش عباس و حسین را دیدم

به جلو رفتم و رو به او

- خواهرم شوهرتان ، کسی  نیست کمکتان کند

با مویه کنان  به طرف دیگری اشاره کرد

- علی شوهرم اینجاست  دیگه کسی رو ندارم و.......

جنازه ی مرد جوانی که داخل پتوی خون آلود پیچیده بودند پشت سرش رو زمین خوابانده بودن

بیل مکانیکی کانال حفر می کرد و از طرفی جنازه ها رو کوچک و بزرک داخل کانال به ردیف می گذاشتن ، بدون هیچ تشریفاتی نه

غسلی ، نه کفنی و نه هیچ تیر توپی

از بهشت زهرا خارج شدم و جلوتر ، خیلی جلوتر به داخل کوچه ای پیچیدم  ، آنهایی که زنده مانده بودند و سالم ، بدنبال کسانشان در

ویرانه ها می گشتند

چندتا عکس گرفتم حالم اصلا خوب نبود و به همان دیوار نیمه خرابی  که تکیه داده بودم ، سر خوردم و خودم را پهن زمین کردم ، پاهایی

که  دیگر نا نداشت رو درازکردم ،

.......

.......

.......

.......

پنجم دی ما 1365

پاهام که تو سینه ام جمع کرده بودم رو دراز کردم ، در پناه نور منور نگاهی به داخل سنگر کردم

بچه ها تقریبا همه خوابیده بودن و تکی و توکی هم نشسته و مچاله درحال  نماز خوندن، اینو از دست های که به قنوت رو به آسمون

گرفته بودن فهمیدم ، منور کم فروغ و سنگر

هم به تاریکی فرو رفت

صدایی از بیرون سنگر به گوش میرسید

- برادربرادر کسی اونجا هست

- چیه جانم بیا این طرف

از خم ترکش گیر سنگر گذشت و روبروی من به زمین نشست ، غواص بود و از اونطرف خاکریز از سمت جاده شیشه اومده

- سلام برادر آب هست

دست بردم و کورمال کورمال ، قمقمه آبم رو که بازکرده و گوشه ایی گذاشته بودم پیدا کردم ، سرش رو باز و بطرفش دراز کردم

- جراحت که نداری ؟ اگر جراحت داشته باشی ، واست خوب نیست که آب بخوری

همینطور که به سمت قمقمه خیز برداشت ، و زیپ لباس غواصی اش رو پایین میکشید

- چرا برادر فکر کنم یکی دو تا تیر و ترکش نصیبم شده ولی سوزش کم شده و خیلی تشنه ام

 زیپ لباسش کامل باز نشده بود که شوری خون رو که به صورتم پاشیده بود زیر زبانم حس کردم و سریع دستم را به عقب کشیدم

-  نه عزیزدلم معلومه خیلی خون ازت رفته،  اصلا صلاح نیست که آب بخوری بیا بشین کمی استراحت کن بچه های حمل مجروح

دائم میان و میرن و مجروحین رو به عقب میبرن

سنگر لرزید، انگاری زلزله اومده ،خمپاره چهارمی هم رو سقف سنگر پهن شد ، حسابشون داشتم .

بی سیم چی که کنارم نشسته بود ، قمقمه را از دستم گرفت و چفیه اش رو از گردنش باز کرد گوشه اون رو مرطوب کرد وبه لب های

غواص مجروح که حالا به دیوارسنگر تکیه داده و روی پاهای من نشسته بود ، نزدیک کرد

غواص با ولع گوشه چفیه را رو می مکید و بریده بریده حرف می زد و اشک می ریخت

- از گروه ما فقط من تونستم برگردم  عراقی ها منتظرمون بودن ، دوشیکا و تیربار که سهله هرچه چهارلول و دو لول بود به طرف ما

گرفته بودند ، با اصابت گلوله ها بچه مجروح نمیشدند ، تیکه پاره میشدند

برادرا برادرا مجروح ندارید ، کسی مجروح نیست صدا از بیرون بود گروه های تعاون حمل مجروح بودند

- بیایید اینجا  این برادرمون مجروح شده

برانکارد رو روی زمین گذاشتند و زیر بغل غواص مجروح را گرفته و روی برانکارد خواباندن

غواص همانطور که میرفت تشکر کرد و میگفت

- شما را به زهرا رفتید انتقام بچه ها رو بگیرید

تو تاریکی گم شد و چند لحظه بعد صدای ماشینی که حرکت کرد و صداش لحظه به لحظه کمتر میشد

با رفتن برادر مجروح فکر و خیالم به سمت بچه های مسجد رفت، که چندی قبل به دیدنشون رفتم، اونا هم آموزش غواصی دیده بودن ،

الان اونا کجا عمل کردند شهروز ،سید محمد ، علی ،مجید و...یکی یکی جلو چشمام رژه میرفتند .

 یاد فعالیت های عراقی ها قبل از عملیات افتادم که هرروز از بالای دیدگاه میدیدیم سنگرای گمین های تودرتو ، تخلیه مهمات هرروزه ،

رفت و آمد روزانه فرمانده هاشون و....

یه شب قبل از عملیات تو جلسه توجیهی فرمانده لشگر میگفت

- ما تو عملیات والفجر8 به غواص ها احتیاج داشتیم و بعد از شکستن خط ، غواص ها رو سریعا به عقب منتقل کردیم ، اما به فضل

خداوند دراین عملیات  ، استراحت رزمندگان و غواص ها ،  در مسجد بصره  و ....

حین صحبت های فرمانده لشگر بود که محمد،  یاردیدگاهی ام به پهلوم زد و آهسته درگوشم گفت

- هی بهزاد ای جور که بوش میاد معلوم نیست این گزارشای روزانه دیدگاه رو برا کی می بردند

-  گوش کن ....... نزن

حجم آتیش عراقی ها کمتر شده بود ، ولی انفجار خمپاره های زمانی بیشتر شده بود و کمتر نشده بود

من تقریبا بیرون سنگر نشسته بودم در مسیرترکشا قرار داشتم و گاهی فرت فرت کنان از بالای سرم میگذشتند 

یه کلاه آهنی رو سرم و دوتا کلاهم رو شونه هام گذاشته بودم ، از محکم کاری

برگشتم رو به بیسیم چی ، تو ملکوت اعلی سیر میکرد خواب خواب ، تکونش دادم

- بلند شو کد رمز رو بده شاید کاری داشته باشند و بفهمم چی میگن من که هنوز بیدارم  

خواب آلود و من من کنان دستش کرد تو جیبش و یه ورقه کاغذ که روکش پلاستیکی داشت داد به من و ادامه ماجرا  خواب

چراغ قوه قلمی رو از جیب بادگیرم دراوردم و با احتیاط روشن کردم و کد رمزها را میخوندم که که سنگر لرزید

انفجاری روی سنگر و ضربه ای به سرم که بدجوری هم درد گرفت

کیسه شن های سنگر، روی پاهام ولو شده بود  یه دونه تراورز قلچماق چوبی سقف سنگر هم  روی شونه ام افتاده بود 

انفجار خمپاره آخری ، روی سقف سنگر ، سنگر رو خوابونده بود

کم کم صدای یا زهرا و یا ابوالفضل بچه ها از زیر آوار سنگر به گوش میرسید ، فقط من نصفی از بدنم  بیرون بود

با هر زحمتی کیسه ها و تراورز چوبی رو از روی خودم کنار زدم 

بی سیم چی، گردنش به بالا بیرون بود

با هر زحمتی کشیدمش بیرون، شوکه شده بود و چهار دست پایی خودش از سنگر خراب شده به گوشه ایی کشید

و همونجا رو زمین دراز کشید ، زدم بیرون به طرف سنگر کناری رفتم و عسگر رو صدا زدم

- عسگر عسگر کجایی بیا بیرون

چند لحظه ایی نگذشته بود که غرغر کنان از در سنگر اومد بیرون

- چیه چه خبر ؟ .............

- بیا بیرون ببین چه خبره خونه خراب شدیم

- خب حرف بزن ببینم چی شده

دستش رو گرفتم و کورمال کورمال به طرف سنگر خراب شده بردم،صدای ناله و داد و فریاد بچه ها از زیر سنگر،حالا واضح تر شد بود

عسگر تا صحنه رو دید سریع به سمت سنگر خودش برگشت و با فریادی، بچه های گروهش رو از سنگر فراخواند

همه ریختند بیرون و با فریاد های یاحسین، کیسه هاي شن و تراورزهای چوبی سنگر رو که روی جماعت سنگر نشین خوابیده بود 

کنار زدند و کم کم بچه های گرفتار یکی یکی بیرون می امدند ، خاک آلود و مجروح

آتش دشمن تقریبا قطع شده بود و صدای رگبار از دور دست می امد ، انگاری عملیات دیگر تمام شده بود .

چندتا ماسین در طول خط ، کنار خاکریز پارک شده بود به سنگرهای اطراف می رفتم و راننده هاشون صدا می زدم ، تقریبا همه آمدند .

به سنگر خرابه برگشتم، همه بچه ها رو بیرون آورده بودند واکثرا از  ناحیه گردن جراحت داشتند،چندتا چندتا سوار تویوتا ها کردیم و

روانه خرمشهر و پست امدادی

هوا داشت کم کم روشن میشد و سنگر واضح تر دیده میشد و کنار سنگرمخروبه سه نفر دراز کشیده بودن و چند نفری دورشان جمع

شده بودند، از جمع رد شده و بالای سرشان رسیدم، چقدر راحت خوابیده بودند انگار نه انگار که سرد است و ممکنه سرما بخورند نه

پتویی نه رواندازی، فقط یکشان  چفیه ایی روی سرش کشیده بود ، اما چرا خونی بود چفیه اش ........

نشستم بالای سرشان ، چشمان هنوز بازشان را بستم که چهره خجالت زده ام را نبینند

در گوشه ی خاکریز دلشکسته و پشت خمیده  نمازم را خوندم ،

راه افتادم و سنگرها را یک به یک رد کردم تا رسیدم به سنگر فرماندهی ، آقا مرتضی دم در سنگر نشسته بود ، قد رشیدش تا شده بود

دیگه از شوخی و متلک هایش خبری نبود ، لازم نبود از وضعیت بپرسم چرا که چشمان سرخ شده اش گواهی چه شده ها را می داد .

مختصری از وضعیت سنگر برایش گزارش دادم ، سرش را بالا کرد

- قبول باشه ، خدا قوت

 کناری نشستم ، تکیه به کیسه های شنی مرطوب دیوار سنگر، برگشتم و به مسیری که چند لحظه قبل امده بودم نگاه کردم و در

کنار راه جنازه هایی که خورشید را خجالت زده کرده بودند

.....

......

......

......

- برادر ، برادر

سرم را بالا کردم پیر مردی روبه رویم ایستاده بود ، خورشید پشت سرش خجل و سربه پایین ، سیه چرده و خاک آلوده

- برادر کمک میکنی این جنازه ها رو به سر کوچه ببریم ، برادر بزرگشون رفته تا ماشینی بیاره و اینارو ببریم روستامون ......

سه تا جنازه ، سه تا جوون ، قد و نیم قد

 اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا

            بهزاد فیروزی



این عکس آخری هم از باب ریا و جهت اطلاع میباشد لطفا فکرای خوب خوب نکنید

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

خاطرات بهزاد دوست و همسنگر عزيزم. كه هنوز با همان روحيه پشت خاكريزي وايستاده ... برام ايميل كرده بود

خيلي وقته نديدمش... بعد زلزله بم  بود كه با گروهي رفته بوديم كرمان ... اومد ديدمش

بم... كنار آقا بهزاد - بهمن 1382 

 سلام بهزاد جان...عالي بود و تكون دهنده... انگار يكبار ديگه رفتم شلمچه كنار اروند شب عمليات كربلاي 4  و برگشتم

حين خوندن اصلا تو خونه نبودم.... اون شب در شلمچه... در بم .... چه غوغايي بود

ياد اين جمله افتادم كه: اگر شهيد نشويم... خواهيم مرد

خوشا به حال آنها كه با شهادت رفتند

تخريب چي شهيد كاظم مهديزاده

ممنون برادر بهزاد، دلم رو جلا دادي تو اين ايام سوگواري كه نزديك سالگرد عمليات كربلاي 4 هم هست

پنجشنبه 4 ديماه 93 ساعت 14  در سالگرد عمليات كربلاي 4  قراره با دوستان بريم كنار مزار علي شيباني و داداشش

 و بچه هاي غواصي كه تو گلزار خوابيدن

بياد همه دوستان. همسنگران عزيز هستيم. شما هم دعام كنيد شرمنده ي اين بچه ها  از دنيا نريم 

ضمنا آقا بهزاد و همه بازمونده ها، محض ريا و يا هر چي... نوشتن رو ادامه بده... به حرفاي لغو بعضي گوشت بدهكار نباشه

هيچي حتي يه صحنه كوچك. يه كلمه از حرف يه شهيد  كه شنيدي نبايد تو سينه ات بمونه ... اين حرفا مال تو  نيست

متعلق به تاريخ اين كشوره. اين نظام مقدسه، كه خون اين يچه هاي نازنين پاش ريخته شده

ادامه بده جانم ... رسالت زينبي رو ............................. يا حق از تو مدد